هه هه ...
باز باید برم.. شکنجه دوری داره تموم میشه باز... دوباره دوری از اینجا و نزدیک به اون.
. . . تموم شد(نقطه)

حالا که دستم بهت نمیرسه... پس...
فحش بد بر تو باد.!

... می مونم تا چرکای دلم خشک شه زود
... ... هیچوقت سنگی برنداشتم که نتونم پرت کنم
... ... ... رو پاهام وایسادم و الانم مرد شدم
... ... ... ... مردم بهم یاد دادن اعتمادو ترک کنم..شاید خوشایند نیست ولی حقیقت داره!

بچه هامونو آزاد گذاشتیم تووی خیابون بگردن..بگردن تا یاد بگیرن اجتماعِ ما پر از گرگه...خوبم یاد گرفتن گاهی حتی به قیمت جونشون...و گاهی چند قطره خون..آره همون خونی که شب زفاف بهش احتیاج دارن اما مگه آقای داماد زبون میفهمه؟ کیه که حالیش کنه اون پرده قربانیه تجربه یی شد که الان عروسمون بتونه دِل تو نکبتُ درست و حسابی نرم کنه که بفهمه و بدونه چطوری باید باهات تا کنه..که مبادا رهش کنی دوباره توی این شهر.
چه مهساهایی که هنوز طعم سکس رو نچشیدن و چه مهیارهایی که از هرچی سکسه زده شدن... و باز چه گلنازهای عشق لاتی که کنار ما زندگی میکنن و گاهی به عشق من و تو تیزی میکشن...باورت میشه؟؟ من دیدم.

خب چه ایرادی داره حالا که اینجام چپ و راست بنویسم تا از شر این عقده ی ننوشتن خلاص بشم..
. . . دیشب دوباره خوابتو دیدم.. تو بودی و مادرت.. تووی یه جشن عروسی که منم بودم.اما باور میکنی توو این مدت یکبارم ندیدمت..اوه..توی خوام دلم برات تنگ میشه!

هه هه... فکر میکردم نقش مهمی ندارم! اما مثه اینکه نقش ِ اول این زندگی خودِ منم!!..
- احساسم؟! خب خوشحالم...)